Nintendo64 game : Yoshi's Story

Het was de herfst van 1998 toen de geur van vallende bladeren zich mengde met de geur van gloednieuw, warm plastic in de huiskamer. Midden op het tapijt stond het, blinkend en futuristisch: de Nintendo 64. Een console die destijds voelde alsof je de toekomst rechtstreeks je televisie in plugde. Waar gamers tot kort daarvoor gewend waren aan platte pixels, bracht de N64 een magische wereld van vloeiende, driedimensionale landschappen en een revolutionaire controller met een analoge stick die alles veranderde.

Maar tussen al het baanbrekende 3D-geweld van spellen zoals Super Mario 64, lag daar ineens een doos in de schappen die iets heel anders deed. Een doos met een sticker die trots "Okkasie" vermeldde, een schat die wachtte om ontdekt te worden. Het was de doos van Yoshi's Story.

Wanneer je de zware, grijze cartridge in de console duwde en de iconische schuifknop op ON zette, gebeurde er iets bijzonders. De kamer vulde zich met een vrolijk, bijna hypnotiserend neuriënd koor van baby-Yoshi's. Het spel probeerde niet de meest realistische 3D-wereld te bouwen; in plaats daarvan opende het een levend prentenboek.

Het scherm toonde een wereld die volledig leek te zijn opgebouwd uit knutselmateriaal:

• Wolken van zacht pluche en vilt.
• Achtergronden van glanzend zijdepapier en ribbelkarton.
• Gladde, houten blokken die fungeerden als platforms.

Als speler werd je direct overvallen door een gevoel van pure nostalgie en geborgenheid. Terwijl Baby Bowser de Super Happy Tree had gestolen en een sombere vloek over het eiland had uitgesproken, weigerden de zes jonge Yoshi's op te geven. Gewapend met hun unieke kleuren – van dieppaars tot felgeel – begon je aan een reis die niet draaide om de snelste tijd, maar om puur geluk. Het eten van dertig stuks fruit (met een speciale voorkeur voor de sappige meloenen) was jouw ticket naar de volgende pagina van het boek.

De unieke analoge controller van de Nintendo 64 kreeg in dit spel een heel eigen dimensie. Met een lichte druk op de stick liet je Yoshi voorzichtig sluipen, snuiven naar verborgen schatten, of zijn kenmerkende flutter jump uitvoeren om nét dat ene hooggelegen fruitje te pakken. En als je de Rumble Pak in de controller had geklikt, voelde je het letterlijk trillen in je handen wanneer Yoshi een gigantisch ei wierp of een geheim ontdekte.

Vandaag de dag, zoveel jaren later, ademt die kartonnen doos met zijn nostalgische Franse en Nederlandse opschriften nog altijd de magie van toen. Het herinnert ons aan een tijd waarin videogames ons niet alleen uitdaagden met high-scores, maar ons simpelweg uitnodigden om weer even kind te zijn, zittend op de vloer voor een ronkende beeldbuis-tv, bladerend door de kleurrijke pagina's van een onvergetelijk verhaal.